Oude pijn opruimen – Artikel nieuwsbrief 2 november 2012

Oude emotionele pijn, wie heeft er geen last van? De meesten van ons, denk ik. Maar wat is dat eigenlijk: oude pijn? Hoe ontstaat het en waarom zit het er nog? De meest geweldige dingen uit onze kindertijd zijn we kwijt. Dat prachtige boek, hoe heet het ook weer…Die lieve knuffel, in een vlaag van verstandverbijstering weggegeven.
Bijna niks bewaard. Waarom dan wel al die oude pijn en verdriet? Vast niet voor ons plezier. Daarom sta ik in dit artikel stil bij wat oude pijn is, hoe die ontstaan is en tot slot een eenvoudig stappenplan dat kan helpen er mee te dealen.
Wat is oude pijn? Dat is pijn die we op het moment van ontstaan niet konden verwerken. We wisten niet hoe. Die pijn zit er nog, ergens in ons lijf, weggeborgen. Er zijn verschillende redenen waarom we dat als kind hebben gedaan. Drie van de belangrijkste zijn:
1. Het was pijn die we niet konden begrijpen. Pijn veroorzaakt door mensen waar we afhankelijk van waren. ouders, opvoeders, onderwijzers, etc. Mensen waar we niet tegen op konden. Het ene moment werden we geliefd en gewaardeerd, het volgende moment afgekeurd en bestraft. Dat begrijpt een kind niet.
2. Het kan gaan om pijn die we wegdrukten omdat het niet de bedoeling was dat we die pijn uitten. Zo mochten jongens niet huilen. Moesten we allemaal niet zeuren, flink zijn, een grote jongen of grote meid zijn. Je niet te kwetsbaar opstellen. Allemaal boodschappen die (soms) onbedoeld maakten dat we pijn en verdriet maar snel wegstopten.
3. Het kon ook zijn dat de pijn te groot was om te voelen. Dan spreken we van trauma’s. Pijn die te veel is voor een kind en daardoor niet verwerkt kon worden. Zoals een rivier buiten de oever treedt bij te grote toevoer van water, zo raakt het verwerkingskanaal van een kind bij trauma verstopt en wordt een deel (soms alles) weggezet om later verwerkt te worden.

Hoe de pijn ook ontstaan is, het kan ons in ons leven nu aardig in de weg zitten. Het speelt op doordat we het ons herinneren, of doordat het ons tegenhoudt om dingen te doen of te laten. Het speelt ook op in alle nieuwe pijn die we oplopen. Ja sterker nog, alle nieuwe emotionele pijn is in feite een herbeleving van de oude.

Vaak hebben we er hele periodes in ons leven geen last van. We worden volwassen, hebben een manier gevonden om ons leven te leiden en vaak met succes. Totdat…
Opeens gebeurt er dan iets dat ons uit ons evenwicht brengt. Nare gebeurtenissen, stress, veranderende omstandigheden, het kan van alles zijn. We proberen te dealen met de actuele situatie, maar eigenlijk ligt het daar helemaal niet aan. Langzaamaan herkennen we in onze reacties op actuele gebeurtenissen wegwijzers naar onverwerkte zaken uit ons (vaak) prille verleden.

Er is eigenlijk maar één ding te doen. We zullen met de pijn moeten dealen. Maar hoe doe je dat. Ik heb het in een klein stappenplannetje gezet zoals ik het soms in mijn praktijk gebruik, en zoals ik ook zelf toepas.

• Word je bewust worden van de pijn. Dat klinkt logisch maar is het toch niet helemaal. Waar we ons vaak bewust van zijn is de emotie die ons belemmert om contact te maken met de bron. We hebben vaak weerstand om de pijn te voelen omdat we op dat punt nog leven vanuit ons kinderbewustzijn dat niet kon dealen met de pijn. Dus zodra die opdoemt, gaan alle interne seinen op rood en verdwijnen we vaak in de emotie. Dat uit zich dan meestal in huilbuien of andere emoties, maar de echte pijn zit daaronder.

• Word je eerst bewust van de pijn. Waar zit de pijn precies? Ergens in je lijf. Waar voel je het en wat voel je precies?

• Ga dat dan voelen. Adem er naar toe. Leg je hand op de plek waar je dat voelt.

• Als je in emotie gaat, probeer je dan opnieuw te concentreren op het gevoel in je lijf.

• Als je in je hoofd komt, ga dan via je ademhaling terug naar de plek waar je het voelt. Blijf je concentreren op de pijnplek en je ademhaling.

• Als je dat een tijdje gedaan hebt leg je je andere hand op je hart.

• Soms komen er beelden als je zo bezig bent, herinneringen, maar meestal niet. De meeste gebeurtenissen zijn van voor je taal tot je beschikking had. Het is ook niet nodig dat je weet waar het om ging, want het gaat alleen maar om het helen van de pijn, van het gevoel. Herinneringen kunnen dan juist in de weg zitten.

• Blijf bij je ademhaling. Zie dat er liefde uit je eigen hart naar de pijnplek gaat en ervaar dat de pijn wegvloeit.

• Soms ervaar je naar een keer al verlichting, soms is het vaker nodig. Misschien heb je het gevoel dat je het niet alleen aan kunt. Dat laatste is niet zo, je bent sterk genoeg.

• Adem dan nog een paar keer in en uit en bedank jezelf.

Natuurlijk kun je de behoefte hebben om dit samen met iemand te doen, of hier hulp bij willen. Dat is natuurlijk prima. Je kunt in je eigen omgeving op zoek gaan en je kunt mij ook altijd mailen om te zien of ik hier iets in kan doen voor je.
Hoe dan ook wens ik je heling toe vanuit je eigen hart.

Reacties zijn gesloten.